Analyse Peak oil: Noord-Amerika vs. de wereld

Olie is de enige verbinding

New York – Noord-Amerika energieonafhankelijk in 2020. Het is een belangrijk agendapunt in zowel het Democratische als het Republikeinse verkiezingsprogramma geweest. Om dit te realiseren pleiten Republikeinen voor meer boringen op het Amerikaanse continent en voor hervatting van de aanleg van de Keystone XL-oliepijp. Deze dient als aanvoerroute van ruwe olie tussen Alberta en de golf van Mexico. Welke rol speelt Keystone XL voor het continent op weg naar onafhankelijkheid van overzeese energie?

Met heldere stem en brede armgebaren raast Romney tot het einde van zijn campagne door zijn vijfpuntenplan. Met op nummer één: “Maak ons onafhankelijk, een energie onafhankelijk Noord-Amerika. Dat levert vier miljoen banen op.”
Banen en Olie. Het zijn van oudsher de twee pijlers waar de Republikeinse politiek op rust. De Republikeinen moeten dan ook niet veel hebben van het groenere Democratische energiebeleid en blijven daarom fel kritiek leveren op Obama’s steun aan alternatieve energieprojecten. Projecten die volgens de Republikeinen zullen falen, of nooit toereikend kunnen zijn voor de Amerikaanse energievraag. Drill baby drill, het Republikeinse mantra bij de presidentsverkiezingen van 2008 weerklinkt in het motto van dit jaar Believe in America. Het Noord-Amerikaanse continent moet voor zijn energiebehoefte onafhankelijk worden van de rest van de wereld, ook als daarvoor extra fossiele brandstoffen moeten worden aangeboord.

“In een energie onafhankelijk Noord-Amerika is Canadese olie nodig”, schrijft Washington Post journalist Steven Mufson in augustus van dit jaar. Mufson werkt op dat moment aan een reportageserie langs de controversiële Keystone XL-lijn, de uitbreiding van de oliepijpleiding tussen Canada en de VS die sinds 2008 op de politieke agenda staat. In dezelfde week waarin Mufson zijn artikel schrijft, noemt Romney het “spijtig dat Obama zijn buren de rug toekeert en Keystone XL stil legt.” Uit het online factbook van de CIA kan worden afgeleid hoe belangrijk de Canadese olievelden zijn voor de Noord-Amerikaanse energievoorziening. Uit Canadese bodem zijn nog ruim 175 miljard vaten olie te tappen. Daarmee staat Canada internationaal op de derde plaats van olieproducerende landen.

De capaciteit van de Canadese olievelden is noodzakelijk voor een land als de Verenigde Staten dat zelf ruim negentien miljoen vaten per dag gebruikt. Vergeleken met het Chinese verbruik (9,4 miljoen vaten) is dat ruim het dubbele. Van de negentien miljoen vaten die dagelijks worden opgeslurpt moeten er meer dan tien miljoen worden geïmporteerd uit landen die politiek niet allemaal op goede voet staan met de Verenigde Staten. Het noodzakelijkerwijs importeren van olie uit het Venezuela van Chavez, Iran en Saudi-Arabië houdt de Verenigde Staten in een situatie waarin het liever niet wil verkeren. De herverkiezing van Hugo Chavéz brengt geen vooruitgang in de diplomatieke banden tussen de twee landen. Daarnaast staat de stabiliteit van de Amerikaanse positie in het Midden-Oosten al enkele jaren op het spel. De toenemende militaire dreiging van Israël op Iran gooit extra olie op het vuur.

Noord-Amerika kan de olieproductie uit het Midden-Oosten en Zuid-Amerika evenaren. Dat publiceert onderzoeksbureau Citi in maart dit jaar. In het rapport van Citi staat precies hoe en waar in Mexico, de Verenigde Staten en Canada olie en gas kan worden opgeboord.
Maar op 18 januari van dit jaar zei Obama “nee” tegen de uitbreiding van de prestigieuze verbinding tussen Alberta en de golf van Mexico. In de periode daarvoor had de regering Obama onder zware druk gestaan van de Republikeinse en Canadese lobby voor de uitbreiding van het Keystone-project. “Onderteken het verdomde contract”, zei de Canadese Minister voor Energie Ken Hughes nog in 2011. De hoge druk die zowel Republikeinen als Canadezen uitoefenden op de regering Obama was doorslaggevend voor deze beslissing. In januari 2012 beklaagde Obama zich over de drukkende deadline, waardoor er “niet voldoende overzicht is op de effecten op de gezondheid en veiligheid van de Amerikaanse burgers.”

De weigering door de Amerikaanse president was een grote tegenslag voor de Republikeinen en voor de Canadese regering. Republikeinen vreesden dat de afwijzing een grote rem op de binnenlandse werkgelegenheid zou veroorzaken. TransCanada, beheerder van het Keystone netwerk, blijft gemotiveerd om het project voort te zetten en kondigt op haar website aan na de komende presidentsverkiezingen direct een nieuw verzoek voor de uitbreiding in te dienen.

Als Romney de verkiezing had gewonnen dan zal hij conform zijn vijfstappenplan snel hebben besloten tot reanimatie van de Keystone XL-plannen. Maar de nieuwe  Obama regering zal wellicht de afwijzing uit januari moeten herzien. Gedwongen door de onzekere situatie in het Midden-Oosten, de toenemende buitenlandse interesse in Canadese olie en kritiek vanuit zijn eigen Democratische partij zal Obama zijn oren moeten openen voor het Republikeinse mantra: Drill baby drill.

 

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.