De Nakba, een zoektocht naar nostalgie

Dit jaar viert Israël haar 70-jarig bestaan. Een jaar dat voor veel Israeliërs al goed begon. Vlak voor de start van dit jubileumjaar verklaarde Trump jeruzalem als geheel als de hoofdstad van Israël en berichtte hij dat de Amerikaanse Ambassade van Tel-Aviv naar de heilige stad zou verhuizen. Dit feestelijke jaar voor de Israëliërs is voor de Palestijnen juist een jaar van herdenking. De Palestijnen herdenken dit jaar 70 jaar Nakba.

 Radio reportage van vluchtelingenkamp dheishah naar Dayr Aban.

Tot voor kort wisten veel mensen in Israël niets over de Nakba. “Toen ik hier tien jaar geleden naar googelde, had het bijna geen hits, tegenwoordig is het ook voor Israëliërs een begrip.” vertelt Eitan Bornstein. Hij is de oprichter van Zochrot, waar hij twee jaar geleden zijn voorzitterschap opzei om samen met zijn vrouw De-Colonizer op te zetten. Beide organisaties pleiten onder anderen voor meer informatie over de Nakba.

Als kind speelde Bornstein in de ruïnes van een oud Palestijns dorp. Hij was altijd in de veronderstelling dat het een Romeinse ruïne was, tot hij zich in de Nakba ging verdiepen. Net als elke achttienjarige in Israël moest ook Bornstein het leger in. Dat is het moment geweest waarop hij zich besefte dat hij zich niet comfortabel voelde bij de macht die zijn land uitoefende tegenover de Palestijnen:

Tijdens de eerste intifada weigert Bornstein als militair dienst te doen in de West Bank. Hij is voor een tweestatenoplossing en voelt zichzelf een bezetter als hij zou gaan vechten. Doordat hij zijn plichten niet nakomt en niet meevecht, wordt hij opgesloten. Toch is het pas in de tweede intifada dat hij zich beseft dat hij iets wil doen om zijn landgenoten te laten beseffen wat volgens hem onrechtvaardig is:

Bornstein wilde meer bewustzijn creëren in de Israëlische maatschappij. Hij besluit samen met een aantal anderen om Zochrot op te richten:

Twee jaar geleden zette hij De-Colonizer op, met deze organisatie wil hij meer wetenschappelijk onderzoek gaan doen naar de Nakba en de staat Israël. Bornstein houdt zich dus al jaren bezig met hoe de Nakba wordt gezien in Israël. Hij heeft door de jaren heen veel verandering gezien. Zo wordt het tegenwoordig meer in scholen besproken en is er op het internet veel in het Hebreeuws over te lezen. Toch wordt de Nakba nog niet door alle mensen in Israël erkent. Op veel scholen wordt volgens hem nog maar de halve geschiedenis verteld en ook binnen de politiek zijn er nog politici die niet erkennen dat er voor de stichting van de staat Israël Palestijnen in het land woonden. Volgens Bornstein is het werk dat hij doet niet alleen voor de Palestijnen:

Voor Bornstein is het erkennen van de Nakba namelijk de belangrijkste eerste stap naar vrede in de regio:

______________________________________________________________________________________________

De mensenrechten advocaat Shawqi Issa is zelf ook een Palestijnse vluchteling. Zijn ouders vluchtten uit az-Zakariyya. Hij is de directeur van de mensenrechten organisatie Ensan en voormalig minister van sociale zaken en landbouw. In een interview vertelt hij over de geschiedenis van de Palestijnse vluchtelingen, maar ook over hoe hun leven er nu uitziet:

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.