In het voormalig gemeentehuis van Ilpendam (bij Amsterdam) is het productiebedrijf van programmamaker Frans Bromet gevestigd. Naast zijn camerawerk voor diverse speelfilms heeft hij zijn bekendheid vooral te danken aan programma’s als ‘Buren’, ‘De Verbouwing’, ‘Failliet of niet’ en ‘De Winkelwagen’, waarin hij gewapend met camera en zijn zeurende stemgeluid op zoek gaat naar het verhaal achter de “gewone man”.
Vanuit een statige fauteuil in de voormalige raadszaal steekt Frans op geheel eigen wijze van wal:
“Bij de omroepen wordt alleen nog maar aan kijkcijfers en doelgroepen gedacht. Zo is Nederland 3 een kanaal speciaal voor jongeren. Ik ben helemaal niet voor doelgroepen-tv. Ik sta voor programma’s die met interesse gevolgd kunnen worden door mensen met enige geestelijke bagage. Want de meeste programma’s zijn echt voor imbecielen gemaakt. Wat moet je daarmee als je een behoorlijke opleiding hebt gehad? Er wordt niks meer gemaakt voor mensen met een beetje verder gaande interesses dan make-overs of zangwedstrijden.”
Ook voor andere programma’s die de dagelijkse beslommeringen van gewone mensen volgen heeft hij geen goed woord over:
“’Man bijt Hond’, dat vind ik teveel folklore, en het is ook een beetje een bepaalde categorie mensen uitlachen. En ‘de Rijdende Rechter’, dat vind ik nog geen schim van mijn programma Buren. De confrontaties zijn lang niet zo leuk, het is allemaal studiowerk en die rechter zelf vind ik een gek.”
Op de vraag of met deze tegendraadse houding zijn positie in het medialandschap op den duur niet onhoudbaar wordt, geeft hij droogkomisch antwoord: “Ja dat zit er wel in ja.” Maar hoe hij dit gaat ondervangen weet hij nog niet: “een eigen omroep, maar ja dat is ook niet gering. Dat zal dan waarschijnlijk op internet moeten, maar de financiering is altijd de bottleneck. Ik denk eerlijk gezegd ook niet dat zoiets verschrikkelijk goed loopt, maar het is toch de één van de weinige manieren om een beetje te ontsnappen aan het gangbare gedoe in Hilversum.”
Je vraagt jezelf af of er überhaupt wel producties zijn waar hij enthousiast over is:
“Nou eigenlijk niet zo veel, er zijn nauwelijks vaste programma’s die ik waardeer. Soms zie ik bij ‘Tegenlicht‘ of ‘Dokument ‘ een interessante aflevering. Ik houd voornamelijk van televisie die een soort persoonlijke touch heeft, en dat word eigenlijk niet gemaakt in omroepland, het is vrijwel allemaal fabriekswerk en iedereen is inwisselbaar voor ieder ander.Verder ben ik bij sommige projecten wel geïnspireerd door bepaalde mensen, maar voor hoe mijn bedrijf nu is heb ik niet echt voorbeelden gehad.
In de tijd dat ik op de filmacademie zat, en vlak daarna, vond ik Ed van der Elsken een heel leuke filmmaker. Die werkte ook vaak alleen. En toen ik nog voornamelijk cameraman was, keek ik vreselijk op tegen de fotograaf Paul Huf. Die had zijn eigen productiebedrijf voor commercials. Ik heb toen nooit de droom gehad om zo’n soort bedrijf zelf te gaan runnen. Dat is eigenlijk vanzelf gegaan; het is zelfs nog wat groter geworden.”
Fotocredit: SP.nl/Itam van Teeseling
Leuke foto van Bromet.
Leuk interview, groot deel me Frans eens. Toch denk ik dat hij niet ziet dat pluriformiteit op televisie van groot belang is. Of hij moet zulke geniale ideeen hebben dat de programma’s die hij noemt vervangen kunnen worden, maar dat betwijfel ik. Wel mee eens dat er steeds minder diepgaande programma’s op televisie zijn…over pluriformiteit gesproken.
P.S. Ik ken Ed van der Elsken alleen van zijn fotografie, maakte ie ook films dan?
Opa Bertus