De zwarte klauwen van bureau jeugdzorg

De zwarte klauwen van bureau jeugdzorg

Een aantal weken geleden draaiden we een item bij K. thuis. Buiten de camera om, lucht ze haar hart over jeugdzorg. Nog maar kort geleden verloor ze haar zoon, hij pleegde zelfmoord. Al bijna zijn hele leven was hij in handen van jeugdzorg: hij was licht verstandelijk beperkt, autistisch, had adhd en borderline en dat maakte hem moeilijk en druk. K. vindt het de schuld van jeugdzorg dat zij haar kind verloor.

jeugdzorg

Foto: ANP

Pesten, intimidatie, lichamelijk mishandeling. Jeugdzorg kneep een oogje toe. Haar zoon werd herhaaldelijk verkracht door zijn kamergenoot. Jeugdzorg kneep een oogje toe. De dader verdwijnt wel van het instituut, maar als haar zoon vervolgens naar een ander instituut gaat is de jongen net aangenomen als stagiar. “Sorry mevrouw, beetje slordig, maar we kunnen er niks meer aan doen.”

Niet luisteren
Haar zoon had al zijn hele leven de drang om zelfmoord te plegen. Jeugdzorg luisterde niet naar hem, maar strafte hem steeds als hij een poging deed. Zo probeerde hij met een cd z’n armen door te snijden en als straf werd hij in de isoleercel gestopt. En moeder, waar hij zo veel aan hechtte, ze werd op afstand gehouden. Een ontzettend stomme stap, want moeder was in de meeste gevallen de enige die de jongen begreep. Met zoveel vragen en verzoeken ging K. naar jeugdzorg toe, in de hoop dat ze de hulp konden aanbieden waar hij zo de behoefte aan had, dat gebeurde niet.

jeugdzorg3

Bron: Ambulante Spoedhulp Jeugdzorg

Op internet beland ik op verschillende websites waar boze ouders zich uitspreken. Zo heb je ‘bom op jeugdzorg’, dramatische verhalen over kleine kinderen die al vanaf hun geboorte worden afgepakt en ouders die vechten om hun kind uberhaupt te mogen zien. K. vertelt dat er niet naar je wordt geluisterd en boze brieven worden meteen in de container geflikkerd.

“ Ook op fora worden we niet serieus genomen, omdat het grootste gedeelte van deze mensen niet foutloos kan schrijven. Het zijn vaak de wat lager opgeleide mensen die dit soort dingen meemaken. Maar dat betekent absoluut niet dat er geen goede moeders tussen zitten.”

Stil protest
Zoveel boze ouders, waar blijft het protest dan? K. vertelt dat er stille tochten worden georganiseerd, maar er komen nooit veel mensen.

“Als jeugdzorg merkt dat je naar zo’n bijeenkomst gaat, verlagen ze je contacttijd. Mocht je eerst bijvoorbeeld twee keer per week langskomen, mag dat daarna opeens maar twee keer per maand.”

Zo doe je dat dus, ouders koest houden. Gelukkig, en dat zegt K. ook, is niet heel jeugdzorg waardeloos en zijn er ook mensen geweest die haar zoon wel hebben willen begrijpen en hun werk wel goed doen.