Hoezo nieuws?

In Duitsland kreeg een Irakees levenslang voor het ombrengen van zijn ex-vrouw. Hij stak haar twaalf keer met een mes, voor de ogen van hun vierjarig kind. Het motief: eerwraak. In Engeland staan vijf moslims terecht die betrokken zouden zijn bij de mislukte aanslagen in 2005 in Londen, twee weken na de metro-ontploffingen die 52 mensen het leven kostten. Eén van hen zou zich actief hebben beziggehouden met het overhalen en ‘hersenspoelen’ van jonge moslims om te vechten tegen de ‘ongelovigen’. De jongens kregen zelfs gevechtstraining, gewoon, daar, in Groot Brittannië. En de ‘extremisten’ delen rake klappen uit in de bergen in het noorden van Pakistan, zo stond vorige week in de krant. Er is een rechts politicus in de Tweede Kamer die een oplossing heeft: “ We moeten het schorriemorrie terugsturen naar eigen land.” Precies, en ze zijn allemaal hetzelfde.

Gelukkig zijn wij Nederlanders dat ook. Als onze kroonprinses zegt dat ‘de Nederlander’ niet bestaat, staan we als één man op om haar tegen te spreken. Hoezo geen uniforme identiteit? Dat zie je toch? Wij zijn het altijd met elkaar eens, ook al zijn we het niet met elkaar eens. Daar hebben we een poldermodel voor. Zoals we ook één zijn in onze keuze voor een lied van Frans Bauer als volkslied.

Hoewel… bij het horen van dat lied voelde ik me plotseling gelukkig. Ik ben anders. Ik ben het niet altijd eens met dit kabinet. En ik lijk absoluut niet op Balkenende. Onze identiteit is dat we geen homogene identiteit hebben. Ik zag een foto gisteren van een jongetje in Irak. Hij was gefotografeerd door de ramen van een auto heen. Er zat een grote veeg bloed op de deur. Van zijn moeder. En het waren geen extremistische moslims die dit op hun geweten hadden, het waren de bewakers van een Autralisch bedrijf, mensen zoals wij. Of andere mensen natuurlijk. Laten we voor eens en voor altijd goed in onze oren knopen dat mensen verschillen. En daar gebruik van maken. Houd de volgende keer dus je kop aan de borreltafel als je nog nooit bij je buitenlandse buren op bezoek bent geweest. Die Nederlanders toch.

: