Hoezo nieuws?

“Ze zijn net begonnen, veel plezier!”, zegt de uitsmijter bij het teruggeven van de kaartjes. Maar ook als we te vroeg waren geweest hadden we ons naar het optreden gehaast: de neonverlichte gang naar de Popzaal van Gigant Apeldoorn loopt behoorlijk steil naar beneden. Daar krijg je vlinders van in je buik. En die worden groter naarmate je dichterbij komt en de drums van Lefties Soul Connection luider klinken. De avond begint goed. Helaas valt het achteraf een beetje tegen.

In de zaal staat een mannetje of honderd al te luisteren naar de Lefties, die vanavond optreden tijdens Jong Belegen, een dertigplusfeest van Gigant. Maar ook als je geen dertig bent ben je meer dan welkom. De band maakt rauwe funk/soulmuziek en ook vanavond bekt het goed. Bijna alle hoofden in het publiek knikken mee, de mensen die dat niet doen bewegen wel een been of een heup. Op de dansvloer wordt na een paar nummers al flink bewogen. De een doet dat gematigd, de ander laat zich compleet gaan en neemt daardoor een flinke oppervlakte in bezit. En dat kan. Ondanks dat het druk is en er na een half uur nog steeds mensen binnen komen.

De band speelt vooral de nummers van de laatste cd, Skimming the Skum. Ze klinken bijna identiek aan de opgenomen versies. Dat is prettig voor de herkenning, maar ook jammer, want LSC staat bekend om het improviseren. Misschien doen ze het later op de avond, als iedereen meer los komt. De vier mannen doen alles om het publiek bij het optreden te betrekken. Ze bewegen mee met de muziek, vooral toetsenist Alviz zit er helemaal in. Zijn mond staat wijd open tijdens de intensieve stukken. Drummer Vogel staat regelmatig op om mee te klappen, waar het publiek wel op in springt. Later speelt hij een heerlijke solo. Het is mooi de non-verbale communicatie tussen de drummer en gitarist Onno op te merken en dat amper een seconde later in de muziek terug te horen. Het dertig jaar oude Hammond-orgel, de strakke aanwezigheid van de bas en de regelmatige toevoeging van een koeienbel levert pakkende funk op. De groove zit er in.

En toch… Er mist iets, maar wat? Het publiek geniet: mensen voeren een leuk gesprek achterin terwijl ze meewiegen, anderen hebben hun volledige aandacht op het podium gericht en op de dansvloer laten een paar zien waartoe het menselijk lichaam in staat is. Aan het publiek ligt het niet. Ook niet aan de band. Ze betrekken het publiek erbij, hebben zichtbaar lol, geven een prima optreden weg.

De Lefties improviseren aardig wat, maar jammergenoeg niet heel erg veel. Misschien merken zij het ook vanavond: ondanks de prima omstandigheden, is er weinig klik. Hoewel alles er in de praktijk goed uitziet, ontbreekt het universele gevoel. Het gevoel dat je krijgt tijdens een topconcert. Het gevoel dat iedereen in de zaal met elkaar verbindt, of je nu deel uitmaakt van de band of het publiek. Dat is er simpelweg niet.

Misschien komt het doordat er zo veel mensen gewoon met elkaar staan te praten, of omdat het publiek al snel ophoudt met meeklappen, of omdat er continu een fotograaf vanuit alle mogelijke hoeken foto’s maakt met een enorme flitser. Het maakt niet uit. Maar het is waarschijnlijk wel de reden dat de Lefties er na een uur en een kwartier mee ophouden. Er is geen echt feestje gebouwd, niet gemeenschappelijk. En dat is jammer. Want deze jongens kunnen veel meer.

: