Hoezo nieuws?

Voor de tweede keer deze week trof ik op het normaal zo vredige Museumplein een complete chaos aan. Waar op een gewone doordeweekse dag een enkeling de hond uitlaat of een bellende moeder met twee huilbaby’s en vier boodschappentassen haar fiets probeert los te maken, stonden nu vijftienduizend boze scholieren en zeshonderd verkrampte politieagenten.
 
Ik kwam precies op tijd, want de saaie demonstratie van het Landelijk Aktie Komitee Scholieren (LAKS) naderde haar einde. Scholierenvoorzitter Sywert van Lienden vond het mooi geweest en greep de microfoon: ,,Bedankt dat jullie in grote getale gekomen zijn. Keer in kleine groepjes terug naar het station en hou het rustig.’’

Maar de scholieren aan de andere kant van het plein waren met heel andere dingen bezig. In zo groot mogelijke groepen probeerden ze zich zo onrustig mogelijk te gedragen. Sommigen gebruikten de passerende auto’s als glijbanen. Het was dat meneer Albert Heijn zijn deuren had gesloten, anders had ik snel een flesje Dreft afwasmiddel gekocht om terplekke de officieuze Nederlandse Kampioenschappen autoglijden uit te roepen. Een theelepeltje op de motorkap en glijden maar!

Overal werden rotjes en andere projectielen afgestoken. Iedere knal werd ontvangen als het winnende doelpunt. Welke teams er precies speelden en hoe vaak er al gescoord was, was onduidelijk. Er waren meisjes met Ajax-sjaaltjes, jongens met Marokkaanse vlaggen, een groepje scholieren met het Turkse rood-wit en leerlingen met de Nederlandse driekleur op de bovenarm.

Toen de rookwalmen enigszins vervlogen waren, werd alles duidelijk: de verschillende groepen relschoppers namen het gebroederlijk op tegen de in het fluorgeel gestoken politieagenten. Met leuzen als ‘politie, politie, de hoeren van justitie!’ en ‘LAKS, politie: twee handen op één buik!’ probeerden zij de dienders te provoceren. De door moeder zo zorgvuldig samengestelde lunchpakketten moesten er aan geloven. Mandarijnen en boterhamzakjes vlogen door de lucht. Enkele agenten werden geraakt, maar de klabakken gaven geen krimp. Ook niet toen de scholieren overgingen op volle flesjes Heineken. Heerlijk, ik lustte wel een biertje. Het was immers vrijdagmiddag.

De politie bleef stoïcijns toekijken. Ook toen een stel jongens met een Palestina-vlag (‘0172 Alphen’) minutenlang de weg versperde voor een camerabusje van de Mobiele Eenheid. Volgens mij waren ze op de verkeerde betoging beland. Onder luid geschreeuw stompten ze tegen het ijzeren hekwerk op de voorruit. Af en toe stak een de middelvinger op. De chauffeur van de bus vond het allemaal wel spannend en haalde zijn mobiele telefoon tevoorschijn. Ik dacht nog even dat hij zich bedreigd voelde en de hulp van collega’s in wilde roepen. Maar nee, met zijn mobieltje maakte hij foto’s van de jongens aan de andere kant van de tralies. ,,Kijk uit, man’’, schreeuwde een medestander van de vlaggendragers. ,,Hij filmt jullie!”

Ik wilde hem nog vragen of hij überhaupt doorhad dat het een videowagen betrof. En of hij de ronddraaiende camera’s op het dak had gezien die alles keurig vastlegden. Maar ik werd ingehaald door de actualiteit. Een vijfkoppig arrestatieteam in burger kwam in actie. Het relschoppertje, dat net een onschuldig rookbommetje had afgestoken, werd in de kraag gevat en meegenomen naar de arrestatiebus. Hij barste in tranen uit. Het was zo’n type met een grote mond en een klein hart. ,,Wat moet ik tegen mijn ouders zeggen’’, snikte hij. ,,Ik moet mijn zusje nog van school halen.’’ Ik kreeg meteen medelijden met de raddraaier. Eigenlijk was het best een schattig scholiertje.

: